Prolog.

- Zabiłam ojca, ciebie też mogę zabić! - warknęłam i stanęłam przed mamą. 

- Nosiłam cię 9 miesięcy pod sercem, opiekowałam się tobą, patrzyłam na każdy twój upadek i na każde powstanie z ziemi, zawsze podawałam ci pomocną dłoń,  a ty teraz chcesz mnie zabić? 

- Posłuchaj to było kiedyś - szepnęłam i podeszłam do okna. - Teraz jestem potworem, nie panuję nad sobą. - ręce zaczęły mi się trząść, a łzy w oczach wypływały na wierzch. 

- Gdzieś tam w środku, głęboko jest dawna Lily. - szepnęła - Tylko boi się wyjść. 

- Tak, boi się. Boi się potwora, boi się samej siebie - powiedziałam i wytarłam łzy rękawem bluzy. 

- Nie jesteś potworem! - warknęła i podeszła do mnie. 

- Mamo... nie oszukujmy się. - łzy spływały wolno po moich policzkach, cały czas. - Każdy wie, że wpakowałam się w gówno. - szepnęłam i spojrzałam jej w oczy. Płakała. 

- Jak to się stało? - zapytała i pogłaskała moje ramię. Spuściłam wzrok. 

- Poznałam go na imprezie, wszystko wydawało się być takie piękne - usiadłam na łóżku. - Chodziliśmy ze sobą, pięć miesięcy. Było cudownie - szepnęłam i zaczęłam bawić się paznokciami. Wspomnienia powróciły.

* Wspomnienie * 

- Czemu jesteś smutna? 

- Mój tata zdradził moją mamę... - westchnęłam. 

- Wybaczyła mu? - zapytał i spojrzał w moje oczy. 

- Tak, powiedziała że każdy człowiek zasługuje na drugą szansę.

- A czy ty, wybaczyłabyś mu? 

- Nie. 

- Chcesz żeby cierpiał? 

- Nawet nie wiesz jak bardzo...

- To da się załatwić... - szepnął tak cicho, że go nie zrozumiałam.

*******

- No weź, powiedziałaś że chcesz żeby cierpiał! 

- Ale nie w taki sposób! 

- Chciałaś tego? - spojrzałam na ojca, który był przywiązany do krzesła. 

- Tak, chciałam żebyś zobaczył jak mama się czuje! - krzyknęłam. 

- Zabij go - szepnął mi do ucha Mike - A już zawsze będziemy razem. 

- Nie mogę tego zrobić... - szepnęłam. 

- Możesz - spojrzałam na Mike'a, uśmiechnął się. 

- Zabij mnie i tak już nie mam po co żyć... - westchnął ojciec. 

- Nie zrobię tego! - krzyknęłam. 

-Zrobimy to we dwoje... - powiedział i chwycił za moją rękę. Położył swój palec, na moim, 

który właśnie trzymałam na spuście. Zamknęłam oczy..

- Jeśli mnie zabijecie, a wiem że to zrobicie, wiedz że ci to wybaczę. Kocham Cię Lily... 

To były ostatnie słowa powiedziane przez ojca.

* Koniec wspomnień * 

- Obiecywał - mruknęłam i wytarłam łzy - Obiecywał, że będziemy razem... 

- Uwierzyłaś mu? 

- Niestety tak. - powiedziałam - Nie wiedziałam, że taki jest, myślałam że mnie kocha... - szepnęłam. 

*.*.*.*.*.*

No i jest prolog :) Podoba się? Może nie jest idealny, ale jest! 

To do pierwszego rozdziału! ;)